Nici Miłości

Chloe Jak do tego doszło? Nie wiem... Wszystko działo się tak szybko... Nie mam bladego pojęcia czemu nagle zaczęłam być zazdrosna o Jamesa. Nie byliśmy razem, a przynajmniej ja nie uznawałam tej znajomości jako jakieś zobowiązującej... -Co tak mizernie jesz?- zapytał przyglądając mi się uważnie znad swego parującego dania. -Jakoś straciłam apetyt- odsunęłam z niesmakiem od siebie talerz pełen frytek. -Czemuż to? Coś nie tak? -W zasadzie tak- przytaknęłam gotowa wyłożyć wszystko, co mnie martwiło.- Po pierwsze chciałabym wiedzieć kim dla ciebie jestem. -Słucham?- z wrażenia aż sam odsunął od siebie talerz i z uwagą spojrzał mi w oczy.- No dobrze, a po drugie? -Po drugie kim była dziewczyna, z którą się całowałeś kilka tygodni temu- moje spojrzenie powędrowało automatycznie w dół. -Czyli jednak wiesz- mruknął z niezadowoleniem.- Posłuchaj, jestem w stanie ci to w logiczny sposób wytłumaczyć, tylko daj mi zebrać myśli... -Nie potrzebuję twoich wyjaśnień- przerwałam mu ściszonym ...

Chloe Po niecałych dwóch tygodniach na dobre zadomowiłyśmy się w domu wujostwa Katie. Dostałam przytulny pokój gościnny, w którym mogłam spokojnie uczyć się oraz słuchać głośnej muzyki. Wspólnie z Katie gotowałyśmy posiłki oraz przygotowywałyśmy sobie lunch na wykłady, a wieczorami, gdy obie miałyśmy siły wspólnie oglądałyśmy filmy, bajki lub seriale. Czasami dawałyśmy prywatne korepetycje, Katie tłumaczyła matematykę i niemiecki, a ja angielski. Rzadko miałyśmy czas, by chodzić na domówki, a przynajmniej ja. Wolałam skupić się na nauce niżeli złamanym sercu oraz mojej rodzince. Ostatecznie Patrick oraz dziadkowie zgodzili się na poddanie mamy fachowemu leczeniu oraz na przewiezienie jej do specjalnego ośrodka, więc miałam czyste sumienie. Co jakiś czas rozmawiałam z Danielem przez telefon, a Jamesa unikałam jak ognia, chociaż to nie było takie trudne. Pewnie nie chciał mi przeszkadzać w przeżywaniu żałoby. Katie dowiedziała się o niej wkrótce po moim powrocie. Uznałam, że skoro chce...

Chloe Podróż strasznie mi się dłużyła, chociaż czego można oczekiwać, skoro musiałam przejechać na drugi koniec kraju. Za oknem krajobraz pozostawał niezmienny, wszędzie te same widoki, nic nowego. Czułam sie jakbym jechała w pętli bez końca. Jednak niebawem mój środek transportu wtoczył się na jedną ze stacji, którą nie było Galway. Od dość długiego czasu nie widziałam się ze starszym bratem, a nawet nie miałam z nim kontaktu, ale poruszyła mnie jego śmierć. To w końcu moja rodzina. Ta sama krew. Po jakichś niecałych trzech godzinach dotarłam do mojego rodzinnego miasta, gdzie już się ściemniało. Pogoda nie rozpieszczała.Wiało jakby zanosiło się na sztorm, aż drzewa uginały sie do samej ziemi, a na niebie krążyły niebezpiecznie ciemne chmury. Westchnęłam na myśl, że dalszą drogę będę musiała pokonać pieszo, gdyż nie mieszkałam aż tak daleko od stacji. Nim rozpoczęłam swój spacer do domu, ktoś mnie zawołał: -Chloe! Chloe! Wsiadaj!- obejrzałam się za siebie i ujrzałam Patricka w cz...

Chloe Przez ostatnie kilka dni starałam się unikać Jamesa jak tylko mogłam. Noo i specjalnie chodziłam na tamten przystanek, na którym ostatnio spotkałam Daniela z nadzieją, że go jeszcze raz ujrzę. I się nie myliłam. Spotkałam go kilka razy i wymieniliśmy się swoimi numerami telefonów, dzięki czemu mogłam z nim utrzymać jakoś kontakt. Można rzec, że moje życie na jakiś czas się jako tako unormowało, jednak nie na długo. Któregoś dnia zadzwonił do mnie Patrick, mój o rok młodszy brat, i przekazał mi smutną wiadomość jaką była śmierć naszego najstarszego brata- Noah'a. Podobnież potrącił go samochód, a przynajmniej takie wieści przekazał mi Patrick. Poprosił bym wróciła na weekend do domu, bo mama bardzo słabo się czuje, a dziadek zachorował. Nie mogłam mu odmówić, w końcu zostawiłam go z tym wszystkim i po części czułam się winna. Nie wspominałam Katie o śmierci mojego starszego brata, po prostu powiedziałam jej, że wieczorem wyjeżdżam do siebie na weekend i w poniedziałek rano w...

Chloe Do akademika wróciłam w odrobinę lepszym nastroju. Daniel skutecznie mnie odciągnął od przykrego zdania sobie sprawy z tego, iż zostałam czyjąś zabawką. Zdążyło się już porządnie ściemnić, a temperatura spadła do około dziesięciu stopni. Objęłam się rękami i przyspieszyłam kroku. Pogoda na zewnątrz była równie depresyjna, co ja w tym momencie. Gdy już przekroczyłam próg naszego mieszkanka ujrzałam na środku pokoju Katie, która raczyła wolnym tańcem do ,,Perfect" Ed'a Sheeran'a swoją poduszkę. Miała przy tym spokojny wyraz twarzy oraz zamknięte oczy. Uśmiechnęłam się mimowolnie pod nosem. Z jednej strony był to uroczy widok, a z drugiej smutny. Pokazywał on jak bardzo jest samotna i pragnie kogoś dla siebie. Dobrze znałam to uczucie, więc wiedziałam, co czuje ma współlokatorka. Nie zauważyła mnie, więc po cichu zamknęłam drzwi, położyłam swoją torbę na ziemi, zdjęłam buty oraz kurtkę, po czym brutalnie wyrwałam jej poduszkę z objęć i sama się w nie wcisnęłam. Miał...

Chloe Na ogół wykłady nie były takie złe, chociaż dzięki nim nauczyłam się jednego: nigdy więcej lekcji norweskiego. Jest to taki język, którego za Yggdrasil nie potrafię wymówić. Co prawda jest dosyć podobny do niemieckiego, lecz nie identyczny. Szwecki i duński już mi lepiej szły, więc dzień zakończyłam można by rzec w całkiem przyzwoicie dobrym humorze. Gdy opuszczałam uczelnię dochodziła szósta. Przetarłam dłońmi zmęczoną twarz i dziękowałam niebiosom, iż pozwoliły mi przeżyć te wykłady. Już wracałam do akademika, gdy w oddali ujrzałam znajomą sylwetkę. James opierał się o pobliską latarnię z papierosem w ustach i najwyraźniej na kogoś czekał. Uśmiechnęłam się pod nosem i powoli ku niemu ruszyłam. Nagle podbiegła do niego jakaś dziewczyna, może w moim wieku lub o rok starsza? Chłopak wyjął papierosa z ust, po czym pochylił się i oboje zastygli w pocałunku. Poczułam, jakby ktoś przeszył mój żołądek strzałą. Dosłownie, zabolało mnie to. Myślałam, że po dzisiejszym się do siebie zbl...

Chloe Co zrobić, gdy jakaś wredna i wysoka łajza dzierży w swoich łapskach twoją patelnię? Usiądź przed nią po turecku na podłodze i udaj, że zaczynasz płakać. Działa w stu procentach. -He... hej. Chloe?- przykucnął przy mnie i czule objął ramieniem.- Co ci jest? -Nic- specjalnie pociągnęłam nosem, a on usiadł obok tylko po to, by mnie posadzić sobie na kolanach i mocniej do siebie przycisnąć. -Cokolwiek ci jest, już wszystko dobrze- pogłaskał mnie po plecach, a swoją brodę położył na mojej głowie. -A oddasz mi patelnie?- spróbowałam sprawić, by mój głos zabrzmiał dosyć realistycznie, lecz chyba wyczuł podstęp. -Oj, dobrze wiesz, że nie ma nic za darmo- cmoknął z niezadowoleniem. -A ładnie to tak komuś patelnię kraść?- zapytałam nadal udając ofiarę losu oraz tkwiąc w jego objęciach. -Ładnie, jeżeli można zbliżyć się do tej osoby- szepnął mi na ucho, po czym delikatnie mnie w nie ugryzł. Po plecach przebiegł mi dreszcz ekscytacji. Nieświadomie zacisnęłam pięści na jego koszulce ...

Katie Ktoś dobijał się do naszych drzwi, co było zadziwiającym zajściem. Z góry wykluczyłyśmy opcję James'a, a ja jeszcze wykluczyłam przyjaciela podrywacza, który pewnie unikał jeszcze naburmuszonych i wściekłych lasek o długich nogach, Aby dowiedzieć się kim był nasz gość, zostało nam jedynie otworzenie drzwi i przekonanie się na własnej skórze, któż to jest. Podeszłam do drzwi i otworzyłam je z racji, iż moja współlokatorka ledwo chodziła o własnych nogach. Po drugiej stronie wejścia stała wysoka brunetka o śniadej cerze i brązowych oczach. Była cała zapłakana w dłoni dzierżyła na wpół opróżnioną butelkę po drogim winie. Jej stan w jakim się znalazła, mówił sam za siebie. Bełkotała cały czas coś o tym, że nikt jej nie kocha i jej życie nie ma teraz najmniejszego sensu.  Wpuściłam ją. Ledwo trzymała się na nogach, więc tak naprawdę to chwili, gdy na mnie poleciała, musiałam ją mocno złapać, by nie upaść. Wzięłam ją pod ramiona i doprowadziłam ją do łóżka Chloe, która już zrobił...

Katie Byłam w trakcie oglądania najnowszego odcinka dramy, kiedy do pokoju wparował półnagi Johny-podrywacz. - Ukryj mnie! - Poprosił rozglądając się po całym pokoju w poszukiwaniu dobrej kryjówki. - Stało się coś? - Zapytałam się zaskoczona całym zajściem. - Umówiłem się z dwiema laskami, które się nienawidzą i teraz jest wielka afera. Proszę, ratuuj. - Błagał mnie na kolanach, więc postąpiłam jak sumienie mi podpowiadało. - No dobra, ale żeby mi to był ostatni raz. Nie możesz się umawiać z dwiema dziewczynami na raz i to bez różnicy czy się lubią czy nie. - Walnęłam mu kazanie na dzień dobry. - W porządku, w porządku, ale schowaj  mnie gdzieś, gdzie one mnie nie dopadną. - Wiesz, dziewczyny są raczej niegroźne. - Niby tak, ale nie te co na co dzień noszą tipsy i znane są z bycia ostrymi. - Wytłumaczył swe obawy o życie. - Ahaa... - Wydało mi się to co najmniej dziwne, ale jak już zdecydowałam mu pomóc, to się wywiążę. - Możesz się schować szafie, pod stołem, gdziekolwiek...

Katie   Pierwsze sekundy po odebraniu połączenia, były przerażające. Nasuwało mi się na myśl milion pytań: kto dzwoni, skąd ma mój numer, czego chce... i tym podobne. - Hej, śliczności, jak się czujesz? -  Usłyszałam w słuchawce bardzo miły głos dla mych uszu. Był taki uspakajający. - Kto mówi? - Zapytałam, kiedy poczułam się pewniej. - To ja, przecież, nie pamiętasz mnie? - Zdziwił się zmieszany chłopak. - Nie, przepraszam. Jeśli poznałam cię wczoraj, to nie za wiele pamiętam, więc... - Już chciałam się rozłączać, ale ta czynność została przerwana. - CZEKAJ! - Poprosił. - Nie rozłączaj się. - Dlaczego? Coś się stało? - Zaniepokoił mnie lekko. - Jeśli nic z wczoraj nie pamiętasz, to pozwól sobie poznać mnie jeszcze raz. - Ale ja nawet nie wiem, jak masz na imię. - Wyjawiłam powód swej niechęci do prowadzenia dalszej rozmowy. - Killian. Mam na imię Killian. - Przedstawił się. - Miło mi cię poznać w takim razie. - Postanowiłam dać chłopakowi szansę, choć nie miał...

Katie Kiedy włączyłam internet w telefonie, dostrzegłam mnóstwo zaproszeń do znajomych na fajsie i wiadomości na messengerze i naprawdę nie wiedziałam co mam myśleć. Co ja do jasnej cholery wczoraj wyprawiałam?  Wspomnienia z poprzedniego wieczoru były mętne i niewiele z nich mogłam się dowiedzieć. Widocznie alkohol nie za dobrze oddziaływał na moją pamięć i w sumie nie tylko moją. Chloe także nieźle zabalowała i efekty są widoczne do tej pory. Żadna z nas nie potrafiła się do końca o własnych siłach zwlec z łóżka i doczołgać do mini kuchni, by jakkolwiek złagodzić objawy kaca. Nogi nam odpadały od reszty ciała, a moja głowa była niczym bomba zegarowa, która miała zaraz wybuchnąć, jakby ktoś nastawił minutnik do ostatecznej rozróby. W takiej sytuacji byłam bardzo szczęśliwa, że zostało nam trochę jedzenia z wczorajszego obiadu i sześcio-litrowy zapas wody, który był zapewne przeznaczony do innych celów, niż wypicie go w ciągu jednej doby. Jednakże podjęłyśmy się tego zadania i zac...

Katie    Po tym jak moja współlokatorka opuściła mnie w pośpiechu, musiałam się zastanowić, co powinnam zrobić w najbliższym czasie. Powoli robiłam się głodna, a nasza prywatna lodówka pękała w szwach, więc miałam możliwość przyrządzenia na posiłku który pewnie dopiero jutro dokończymy jeść. Wstałam z łóżka i zaczęłam przeglądać zawartość lodówki, z której miałam stworzyć smaczne danie. Odnalazłam w niej trochę sera, który nadaje się do potarkowania oraz pierś z kurczaka, która jak na razie nie miała swego przeznaczenia w kuchni. Ostatecznie dogrzebałam się jeszcze do pieczarek i miałam pomysł na obiad gotowy. Poszperałam jeszcze w szafce za makaronem i jakąś cebulą, a następnie wzięłam się za krojenie potrzebnych składników i przyprawianie ich. Wstawiłam wodę do gotowania w garnku na makaron, a na patelni podsmażyłam doprawionego kurczaka razem z cebulą pokrojoną w kostkę. Nim zdążyłam przysmażyć mięso, wpadła do pokoju zadowolona Chloe i oznajmiła mi, że idziemy dziś wiec...

Katie Tak jak wcześniej uprzedzałyśmy, gdy nadszedł kolejny dzień, czyli sobota, obie spałyśmy w najlepsze. Po poprzednim chodzeniu po galerii handlowej i zwiedzaniu stolicy, obie byłyśmy padnięte na tyle, że wstałyśmy około dwunastej, gdy powoli dochodziła pora obiadu. Żadna z nas nie zdawała sobie z tego, która jest godzina dopóki wielki zegar nie wybił południa. Zerwałyśmy się z łóżek jak w wojsku, gdy na sale przychodzi kapitan drużyny. Na początku nie wiedziałyśmy o co chodzi, ale po późniejszym oczyszczeniu myśli, zorientowałyśmy się o co chodzi.  W kolejnych minutach nie dałyśmy rady zasnąć ponownie, więc postanowiłyśmy w końcu się odrobinę ogarnąć i przede wszystkim ubrać bardziej wyjściowe ciuchy. - Jak się spało? - Zapytałam pierwsza. - Całkiem dobrze, miałam cuudooowny sen. - Rozmarzyła się ma współlokatorka. - Ooo, co tam ci się śniło,że aż tak dobrze było? - Miałam chłopaka w mundurzeeee. Awwww. - Zarumieniła się. - Ale mniejsza z tym. - Opamiętała się. - Widzę, ...

Katie  Taksówka zawiozła mnie do stolicy, gdzie znajdował się mój uniwersytet, a także akademik, w którym miałam mieszkać przez najbliższe cztery lata. Kierowca zawiózł mnie pod moje nowe lokum, które ostatecznie znajdowało się na ostatnim piętrze budynku. Na szczęście nie posiadałam zbyt wielu walizek, więc nie musiałam ich wciągać na samą górę po schodach. Prawdę mówiąc nie było lekko wdrapywać się na szczyt z obciążeniem, ale dzięki praktykom we wcześniejszej szkole nie ociekałam potem.  W całym budynku śmierdziało dymem papierosowym  i innymi używkami. Na ogół dało się wytrzymać, ale przydałoby się tu małe wietrzenie. Mój pokój znajdował się na końcu korytarza, gdzie najmniej wdawał się ten odór we znaki. Mogłam być wdzięczna losowi za takie położenie. Drzwi do pomieszczenia były otwarte, więc nie miałam problemu z wejściem do swej nowej sypialni, która prezentowała się całkiem schludnie. Ściany były w odcieniu szarości i bieli, co nie wskazywało za bardzo na płe...